3 ліпеня 1779 г. Кацярына II ўказам на імя беларускага генэрал-губэрнатара забараніла ўезд на тэрыторыю Расеі замежнаму рымска-каталіцкаму ды ўніяцкаму духавенству.

Гэта быў адзін з першых крокаў расейскіх уладаў, накіраваных на пераход насельніцтва той часткі Рэчы Паспалітай, што адышла да Расейскай Імпэрыі пасьля першага падзелу, з уніяцтва ды каталіцызму ў праваслаўе.

Не зважаючы на падпісаны ў 1773 г. трактат паміж Рэччу Паспалітай і Расеяй, які гарантаваў захаваньне становішча Касьцёлу і запэўніваў, што яму ня будзе рабіцца аніякай шкоды, дзейнасьць Каталіцкай ды Ўніяцкай Царквы значна абмяжоўвалася ад самага пачатку. Так, ужо з 1774 г. каталіцкім ды ўніяцкім сьвятарам забаранялася сьхіляць праваслаўных да сваёй веры.